Portal - M. Kraków
polski Czwartek - 19 października 2017 Michaliny, Michała, Piotra      Uwaga! Strona działa poprawnie tylko w przeglądarce Mozilla Firefox
Strona główna / Zarys Historii
Menu
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Zarys historii Luboczy i parafii Najświętszego Serca Pana Jezusa

           

       Dokładny czas powstania osady Lubocza i pochodzenia jej nazwy nie są znane. Pierwsza historyczna wzmianka o Luboczy pochodzi z przywileju księcia Bolesława Wstydliwego wydanego 30 maja 1254 roku. Nazwa wioski Lubocza pojawia się tam w spisie własności Klasztoru Sióstr ze Zwierzyńca. Kronikarz Jan Długosz potwierdza przynależność Luboczy do parafii Pleszów.

        W sposób szczególny w historię wsi wpisała się I wojna światowa. Już w pierwszym jej okresie Lubocza w znacznej części została zniszczona w ramach oczyszczania przedpola fortów w Grębałowie i Krzesławicach, stanowiących umocnienia twierdzy Kraków.

        W roku 1928 za radą księcia metropolity Adama Stefana Sepioły, przybyły do Luboczy Siostry Norbertanki i utworzyły tu ochronkę dla dzieci, by zapewnić im bezpłatną opiekę oraz pomoc w katolickim wychowaniu. W 1931 roku została otwarta kaplica z prawem przechowywania Najświętszego Sakramentu, która mieściła się w części dzisiejszej świątyni, gdzie obecnie stoi chrzcielnica. Odtąd dwa razy w tygodniu kapłan z Pleszowa przyjeżdżał tutaj sprawdzać Eucharystię.

        W czasie II wojny światowej budynek zajmowali Niemcy. Po wojnie wydarzeniem, które zaważyło na dalszych losach Luboczy było rozpoczęcie w 1950 r. budowy kombinatu metalurgicznego. W następnym roku Lubocza została przyłączona do Krakowa. Powstanie kombinatu zmieniło życie mieszkańców, którzy dotychczas w większości trudnili się rolnictwem. W znacznym stopniu utrudniło też dostęp do kościoła parafialnego w Pleszowie. Pragnąc zapewnić mieszkańcom Luboczy i części Grębałowa możliwość uczestniczenia we Mszy św. Oraz katechizacji, duszpasterze pleszowscy dojeżdżali z posługą kapłańską do tutejszej kaplicy, która jednak okazała się za mała, by pomieścić wszystkich wiernych. W 1957 roku fiaskiem zakończyła się próba pozyskania na miejsce kultu dawnego Domu Ludowego (dzisiaj ośrodek zdrowia). W dniu 14 marca 1967 roku w ramach wizytacji kanonicznej parafii Pleszów do Luboczy przybył ks. arcybiskup Karol Wojtyła i odprawił tutaj Mszę św. oraz spotkał się z mieszkańcami. W latach 1975-76, po przeniesieniu przedszkola do budynku nowej szkoły, nastąpiło znaczne poszerzenie kaplicy poprzez zaadaptowanie opuszczonych pomieszczeń do celów sakralnych. Następnie dobudowano wejście główne i schody od strony ul. Lubockiej, co przyczyniło się do zwiększenia ilości miejsc dla wiernych. Mankamentem budynku było jednak ciasne prezbiterium oraz brak widoczności ołtarza ze starej części kaplicy i przedsionków.

     W dniu 12 listopada 1985 roku ks. kardynał Franciszek Macharski wydał dekret erekcyjny powołujący do istnienia parafię Najświętszego Serca Pana Jezusa w Krakowie Luboczy, a ks. Franciszka Pioska mianował pierwszym proboszczem. Dzięki temu stała się kościołem parafialnym dotychczasowa kaplica Sióstr Norbertanek.

        W maju 2003 roku rozpoczęła się budowa nowego prezbiterium, w którym w Niedzielę Palmową 2004 roku sprawowano już Eucharystię. W nowym prezbiterium ołtarz został ukierunkowany na wschód, zgodnie ze starożytną praktyką Kościoła, stał się również widoczny dla większości zgromadzonych wiernych. W centrum prezbiterium znajduje się figura Najświętszego Serca Pana Jezusa otoczona symbolami chrystologicznymi. Pochodzi ona z feretronu ufundowanego przez parafian lubockich do kościoła w Pleszowie w 1916 roku.

    11 grudnia 2004 roku ks. bp Jan Zając pobłogosławił nowe prezbiterium. Uroczystość była połączona z obchodami 750-lecia Luboczy. Jesienią 2005 roku została zbudowana na placu kościelnym grota Matki Bożej z Lourdes, przy której wierni modlą się podczas nabożeństw majowych.

     Zwieńczeniem, chociaż nie zakończeniem, wieloletnich wysiłków i starań o godne miejsce kultu w Luboczy było poświęcenie kościoła i nowego ołtarza przez ks. arcybiskupa Stanisława Dziwisza 16 grudnia 2005 roku.

          Na podstawie ołtarza, która podobnie jak i ambona została wykonana z pnia lipowego, znajduje się płaskorzeźba przedstawiająca pierwszą Eucharystię, jaką sprawuje zmartwychwstały Jezus w Emaus. Natomiast ambonę- miejsce głoszenia Dobrej Nowiny- zdobi symbol Ducha Świętego oraz postacie czterech ewangelistów. W narożniku dawnej kaplicy mieści się obecnie chrzcielnica, która swym kształtem nawiązuje do dwóch drzew: drzewa rajskiego i drzewa krzyża. W części centralnej znajdują się płaskorzeźba przedstawiające wydarzenia i symbole związane z tajemnicą chrztu: upadek pierwszych rodziców, potop, chrzest Jezusa w Jordanie, gołębie pijące z czary. Rozbudowa i odnowienie budynku kościelnego oraz jego otoczenia sprawiły, że stał się on widoczny dla przejeżdżających przez Luboczę, a parafianom pomaga w hodowaniu wspólnoty z Bogiem i ze sobą nawzajem. 
Interaktywna Polska
Webmaster: Kancelaria Webmaster